منځنی ختیځ یو ځل بیا د خطرناکې جګړه ییزې ترینګلتیا ښکار شوی دی. پر سعودي عربستان د حوثیانو د توغندیزو او بې پیلوټه الوتکو بریدونو او د مقدسو ځایونو په اړه راپورونو د وضعیت حساسیت څو برابره زیات کړی دی. د پاکستان، سعودي عربستان او ترکیې ترمنځ د مکې مکرمې دفاعي تړون وروسته، پر سعودي عربستان روان بریدونه د درې واړو هېوادونو دفاعي همکارۍ ته هم عملي ازموینه ده. د سیمې هېوادونه باید درک کړي چې پرلهپسې نیابتي جګړې او پوځي نښتې یوازې په یوه هېواد پورې نه محدودېږي، بلکې ټوله سیمه بې ثباتۍ ته بیایي. ځینې کړۍ دغه جګړې د «لوی اسرائیل» له پراخو طرحو سره تړي، خو دا ډول ادعاوې باید د سیاسي څرګندونو پر ځای د مستندو شواهدو او د اړوندو هېوادونو د پالیسو له مخې وڅېړل شي.
سعودي عربستان ته د عصري جنګي الوتکو، په ځانګړي ډول د ایف-۳۵ الوتکو د احتمالي پلورلو اجازه هم په داسې وخت کې د سیمې د وسلو سیالۍ او د جګړه ییز صنعت د رول په اړه مهمې پوښتنې راپورته کوي. په داسې سیمه کې چې لا له وړاندې د جګړو له امله له بشري او اقتصادي زیانونو سره مخ ده، د میلیاردونو ډالرو په ارزښت د نویو وسلو پېرلو ته باید جدي وکتل شي. که د اسلامي هېوادونو شتمني په دوامداره توګه د وسلو په پېرلو ولګېږي او د تعلیم، روغتیا، کارموندنې او اقتصادي پرمختګ لپاره سرچینې کمې شي، نو د دې تګلارې اوږدمهاله پایلې باید په جدي توګه وارزول شي. دفاعي وړتیا د هر هېواد اړتیا کېدای شي، خو د جګړه ییز اقتصاد پراختیا د تلپاتې سولې بدیل نه شي کېدای.
اسلامي نړۍ باید له یوازې اعلامیو او غندنو څخه واوړي او ګډه عملي تګلاره جوړه کړي. د اسلامي همکاریو سازمان بېړنۍ سرمشریزه دې ژر راوبلل شي، څو د مقدسو ځایونو د خوندیتوب، د ملکي وګړو د ساتنې، د یمن او نورو سیمه ییزو شخړو د سیاسي حل او د بهرنیو لاسوهنو د اغېزو پر وړاندې ګډ دریځ رامنځته شي. پاکستان، سعودي عربستان او ترکیه باید خپل دفاعي همکاری د سیمه ییزې سولې له ډیپلوماټیکو هڅو سره وتړي او د ایران په ګډون ټولې سیمه ییزې خواوې د خبرو مېز ته راوبلل شي. د وخت غوښتنه دا ده چې اسلامي هېوادونه د نورو د سیالیو او جګړو په ډګرونو بدل نه شي، بلکې د خپلو ګډو ګټو، سولې او راتلونکي د ساتنې لپاره خپله ګډه او روښانه ستراتیژي جوړه کړي.
