د بلوچستان اعلیٰ وزیر میر سرفراز بګټي په خپلو وروستیو څرګندونو کې ګیله کړې چې ملي رسنۍ بلوچستان یوازې د جرمونو او ناامنۍ له زاویې نړۍ ته ورپېژني، خو د پرمختیايي پروژو، اصلاحاتو او ولسي خدمتونو اړخونه له پامه غورځوي. دا شکایت پر خپل ځای د پام وړ دی، خو ورسره یو اساسي پوښتنه هم راپورته کېږي: که د بلوچستان خپل چاپي او ډیجیټل رسنۍ د حکومت د پالیسیو له امله لا هم اقتصادي پیاوړتیا نه لري، نو له ملي رسنیو څخه د بشپړې او متوازنې انعکاس تمه به څنګه عملي شي؟ له بده مرغه د حکومت د ځینو پرېکړو او د اعلیٰ وزیر د وروستیو څرګندونو ترمنځ څرګند توپیر لیدل کېږي. په وینا کې د سیمهییزو رسنیو پر اهمیت ټینګار کېږي، خو په عمل کې داسې پالیسۍ نافذېږي چې د بلوچستان د مطبوعاتو د راتلونکي په اړه جدي اندېښنې راولاړوي.
همدلته دا پوښتنه هم پیدا کېږي چې ایا اعلیٰ وزیر له خپرېدو وړاندې خپل رسمي بیانونه په خپله لولي او ارزوي؟ ایا د ده سلاکاران او د رسنیو ټیم د حکومت د عملي تګلارو او رسمي دریځ ترمنځ همغږي یقیني کوي؟ که دا کار کېږي، نو بیا د وینا او عمل ترمنځ دا واټن ولې موجود دی؟ او که نه کېږي، نو دا د حکومتي ابلاغي نظام د بیاکتنې غوښتنه کوي. د یوه اعلیٰ وزیر هره جمله یوازې یوه ورځنۍ خبر نه وي، بلکې د حکومت د پالیسۍ، لیدلوري او راتلونکې لار نقشه ګڼل کېږي. ځکه اړینه ده چې هره وینا له عملي اقداماتو سره بشپړه همغږي ولري، څو ولس، رسنۍ او دولتي ادارې له متضادو پیغامونو سره مخ نه شي.
بلوچستان نن تر هر څه زیات د خپل قوي، خپلواک او اقتصادي پیاوړي مطبوعاتو اړتیا لري. که حکومت غواړي چې د بلوچستان مثبت انځور په ملي او نړیواله کچه په سمه توګه وړاندې شي، نو لومړی باید د همدې خاورې پر ژمنو او مسلکي خبریالانو، ورځپاڼو او ډیجیټل رسنیو باور وکړي. له نورو د مرستې غوښتلو پر ځای، د خپل ولایت وړتیاوې باید پیاوړې شي، د رسنیو په اړه دې له سیمهییزو ادارو سره رښتینې مشورې وشي او داسې شفافه پالیسي دې جوړه شي چې د بلوچستان مطبوعات پر خپلو پښو ودریږي. که د وینا او عمل ترمنځ دا واټن له منځه ولاړ شي، نو نه یوازې به د اعلیٰ وزیر څرګندونې لا اغېزمنې شي، بلکې بلوچستان به د یوه پیاوړي او بااعتباره سیمهییز مطبوعاتي نظام بنسټ هم کېږدي؛ هغه نظام چې د خپل ولس، خپلې خاورې او ملي ګټو تر ټولو قوي استازیتوب وکړي.
