کله چې د پاکستان کرکټ لوبډله په ډګر کې بريا ترلاسه کړي، نو ټوله ولس يې د سترګو تور وبولي، خو کله چې له ماتې سره مخ شي، همدغه لوبډله د سختو نيوکو هدف وګرځي او د لوبغاړو د لوبې پر ځای د هغوی ژبه، نسل، سيمه او ان تر دې چې مذهبي تړاوونه هم د بحث موضوع وګرځي. د اندېښنې وړ خبره دا ده چې کله ناکله د لوبډلې د ټاکنې په اړه داسې پوښتنې هم راپورته کېږي چې ګوندې پرېکړې يوازې د لوبغاړو د وړتيا او کارکردګۍ پر بنسټ نه دي شوې. ملي لوبډله د کومې ځانګړې سيمې، ژبې يا ډلې استازيتوب نه کوي، بلکې د ټول پاکستان استازيتوب کوي؛ له همدې امله په لوبډله کې د شاملېدو يوازينی معيار بايد وړتيا، کارکردګي، فټنس او د لوبډلې اړتيا وي. په حقيقت کې، کله چې په لوبډله کې دسيسې نه وي روانې، لوبغاړي د يو بل لپاره لوبه کوي او د ډلهييزو اختلافاتو پر ځای ملي بيرغ ته لومړيتوب ورکوي، نو بريا يې په قدمونو کې وي؛ خو کله چې کرکه، حسد، شخصي ګټې او ډلهتوب ځای ونيسي، نو بيا ماتې د برخې ليک په توګه څرګندېږي. په لوبډله کې يووالی يوازې اخلاقي ارزښت نه دی، بلکې د بريا لپاره اساسي اړتيا هم ده.
په انګلستان کې د پاکستان د روان سفر پر مهال د لومړنيو دوو ټېسټ لوبو له ماتې وروسته د پاکستان کرکټ بورډ له خوا د ټېسټ لوبډلې اووه لوبغاړي خوشې کول او پر ځای يې اووه نور لوبغاړي شاملول يو مهم او د پام وړ ګام دی. په نويو شامل شويو لوبغاړو کې پنځو لا تر اوسه ټېسټ لوبه نه ده کړې. بې له شکه د دغه ډول پرېکړې اړتيا ډېره موده مخکې محسوسېده، خو ناوخته اقدام هم ښه اقدام دی. که په ملي لوبډله کې ځای د کارکردګۍ له شرط سره تړلی وي او د کمزورې کارکردګۍ باوجود د کوم لوبغاړي د تل لپاره د لوبډلې غړی پاتې کېدل پای ته ورسېږي، نو اغېزې به يې يوازې پر اوسنۍ لوبډله محدودې نه وي، بلکې د هېواد پر ټول کرکټ نظام به مثبتې اغېزې ولري. لوبغاړي به پوه شي چې د ملي لوبډلې جامه که هر څومره د وياړ نښه ده، خو ورسره ستر مسؤوليت هم تړلی دی او د پرلهپسې کمزورې کارکردګۍ په صورت کې د خپلې څوکۍ له لاسه ورکولو امکان شته. همدا احساس به په لوبغاړو کې سالمه سيالي رامنځته کړي او په لوبډله کې به د ميرټ او کارکردګۍ ارزښت بېرته پياوړی کړي.
د دې پرېکړې تر ټولو ستره ګټه به هغو ځوانو او بااستعداده لوبغاړو ته ورسېږي چې له ډېرې مودې راهيسې د خپلې غوره کارکردګۍ له لارې ملي لوبډلې ته د رسېدو هڅه کوي. کله چې دوی ډاډمن شي چې د سفارش، اړيکو، ژبې، سيمې يا نوم پر ځای د لوبغالي کارکردګي کولای شي دوی ملي لوبډلې ته ورسوي، نو د هغوی د هڅې، زيار او سالمې سيالۍ روحيه به نوره هم پياوړې شي. د پاکستان کرکټ بورډ ته پکار ده چې دا پرېکړه د لنډمهال اقدام په توګه پرېنږدي، بلکې ميرټ، روڼتيا او حساب ورکونه د لوبغاړو د ټاکنې د نظام دايمي اصول وګرځوي. په دې توګه به سالمه سيالي رامنځته شي، نوي لوبغاړي به مخې ته راشي او د کرکټ معيار به لوړ شي. تر ټولو مهمه دا ده چې لوبغاړي بايد پوه شي چې دوی يو د بل سيالان کېدای شي، خو د يوه ملي بيرغ لوبغاړي دي. که شخصي اختلافات، حسد، کرکه او ډلهتوب پر لوبډله واکمن شي، نو ستر استعدادونه هم بريا نه شي راوستلای. د ملي کرکټ د پياوړتيا لاره همدا ده چې لوبغاړي د خپل نوم يا شاليد پر ځای د خپلې کارکردګۍ له مخې ملي لوبډلې ته لار پيدا کړي، په يووالي د هېواد لپاره ولوبېږي او په هره لوبه کې ملي وياړ تر شخصي ګټو پورته وبولي.
